Verbeteren en verduurzamen in Odoorn: renovatie 12 woningen
Aan de Liniekampen in Odoorn renoveerden we vorig jaar 12 woningen. De buitenkant werd aangepakt met nieuwe daken, kozijnen, deuren en gevelbekleding. Ook is er extra isolatie aangebracht, kwam er mechanische ventilatie en is asbest verwijderd. De werkzaamheden duurden per blok een paar maanden. Daarbij was er veel contact en afstemming met de huurders. Met de bewoners van drie woningen kijken we terug. Niet alleen op de renovatie, maar ook op hun eerste jaren aan de Liniekampen.
Bijna 50 jaar samen in het hofje
Al bijna een halve eeuw wonen meneer en mevrouw Gortmaker, mevrouw Van Klinken en meneer en mevrouw Meijering in hun hofje aan de Liniekampen in Odoorn. Begin vorig jaar kwamen projectmedewerker Patricia van Woonservice en de aannemer langs om de hele renovatie door te spreken. “We konden ook in Valthe kijken bij dezelfde woningen die al waren gerenoveerd,” vertellen de bewoners. Zo konden ze goed zien wat er ging gebeuren.
Toch was het even slikken. Mevrouw Van Klinken: “Toen ik hoorde over de renovatie, dacht ik wel even: ‘Och, jeetje.’ De hele vliering moest leeg. Ik was net gevallen met de fiets, dus dat kon ik niet alleen.” Gelukkig kreeg ze hulp van haar kinderen, buren en zelfs de vaklieden. “Als ze zagen dat iets lastig ging, dan hielpen ze vaak even. ”
Voor mevrouw Meijering had het ook een positieve kant: “Dat we de vliering leeg moesten maken, vond ik eigenlijk wel fijn. Een goede reden om eens goed op te ruimen!”
Meneer Gortmaker vult aan: “En ook de kruipruimte moest leeg. Die lag bij ons behoorlijk vol met allerlei spullen, zoals potgrond.”
“Het was wel wat, al die vaklieden over de vloer”
Samen zoeken naar oplossingen
De werkzaamheden zorgden soms voor wat overlast. “De steigerbouwers buiten waren wel eens wat ‘roeg’,” zeggen de bewoners. Maar over de vaklieden binnen zijn ze heel positief.
“Ze werkten netjes,” vertelt meneer Gortmaker. “De vloer werd bijvoorbeeld altijd goed beschermd.”
Hij herinnert zich een voorval: “Een monteur stootte met zijn helm een lamp op de vliering kapot. Dat kwam hij meteen melden. Hij vroeg wat ik wilde: een nieuwe lamp van plastic of glas. Kort daarna hing er al een nieuwe.
Er was veel ruimte voor overleg. “Als we eerst iets hadden, konden ze wat later beginnen, ”zegt mevrouw Gortmaker. “En ze dachten goed mee, bijvoorbeeld bij het betegelen boven de keuken. Dat is echt mooi geworden.
”Niet alles ging zonder problemen. Meneer Meijering vertelt: “In een weekend dat de dakpannen eraf lagen, kregen we een flinke bui. Toen hadden we lekkage. Gelukkig viel de schade mee, doordat we veel spullen hadden weggehaald”.
Energiezuiniger en comfortabeler
Nu het werk klaar is, zijn de bewoners tevreden. “Ik ben vooral blij met de energierekening,” zegt mevrouw Gortmaker. “Het huis is goed geïsoleerd en we hebben zonnepanelen. We betalen nu veel minder per maand.”
Mevrouw Meijering is vooral blij met het eindresultaat: “Het is mooi geworden. En fijn dat het klaar is.” Er zijn ook kleine minpunten. “De schuur is kleiner geworden en de vloer ligt hoger,” merkt meneer Gortmaker op. Voor mevrouw Van Klinken is dat minder een probleem: “De schuur is nu een stuk warmer!”
Ook moesten de bewoners nieuwe raambekleding aanschaffen, omdat die niet meer paste. Toch zien ze daar ook de positieve kant van in. “Het is ook leuk om weer eens iets nieuws voor het raam te hebben,” zeggen de dames.
Tips voor andere huurders
Hebben ze advies voor andere huurders die een renovatie krijgen? “Maak je niet druk,” zegt mevrouw Meijering nuchter. “Dat helpt toch niks.” Ze lacht: “Maar dat is eigenlijk altijd mijn levensmotto.”
Meneer Gortmaker benadrukt het belang van goed contact: “Behandel de vaklieden zoals je zelf behandeld wilt worden. Dan is de sfeer goed en is er veel mogelijk. En kun je af en toe ook gewoon even gezellig met ze grappen.” En ze zijn blij dat ze tijdens de grote verbouwing niet zelf uit huis hoefden. “Het was ingrijpend, maar ook best gezellig en zo hoefden we niet alles leeg te halen.”
Terug naar 1977
De verhalen van de huurders gaan verder terug in de tijd. Ze wonen namelijk alle vijf al vanaf het begin in deze woningen aan de Liniekampen. Mevrouw Van Klinken kreeg in 1977 als eerste de sleutel van een woning in het hofje. “Toen ging dat nog via de gemeente,” vertelt ze. Gelijk daarna volgden de families Gortmaker en Meijering.
“Het was ons eerste huis,” zegt meneer Gortmaker. “We hadden nog niet veel. Ik weet nog dat de verhuiswagen van de familie Van Klinken kwam. Ik dacht: wat veel spullen, past dat wel?” Mevrouw Van Klinken lacht: “Wij hadden in Hoogezand al een heel huishouden opgebouwd.”
“Grappig hè,” zegt meneer Gortmaker, “dat het bijna vijftig jaar geleden is, maar dat je nog precies weet hoe dat ging.”
Van kinderbuurt naar rustige plek
In de beginjaren was het hofje een levendige plek vol gezinnen. “Er speelden altijd kinderen op straat,” vertellen ze. Omdat het een doodlopend hofje is, was het er veilig. De huizen hebben boven twee slaapkamers. “Daarom hadden we boven een tussenwandje gemaakt, zodat de kinderen ieder een eigen kamer hadden. Dat heb ik pas vorig jaar bij de renovatie weggehaald,” vertelt één van de heren.
De omgeving is ook veranderd. Mevrouw Meijering: “Vroeger liep de autoweg hier vlak langs. Je moest altijd met de kinderen mee als ze de straat over moesten. En je hoorde de auto’s altijd.” Toen de nieuwe N34 in 1989 werd geopend, werd het ineens stil. “Daar moesten we echt aan wennen.”
Nog altijd thuis
Inmiddels wonen er vooral senioren in het hofje. Veel buren zijn in de loop van de jaren verhuisd. “De sfeer is anders dan vroeger,” zeggen de bewoners. “Toen zat iedereen in dezelfde levensfase met jonge kinderen.”
Toch voelen ze zich hier nog altijd thuis. Mevrouw Van Klinken denkt soms aan een appartement. “Maar ik ben bang dat ik het naar buiten lopen dan ga missen.” Ook de families Gortmaker en Meijering willen hier zo lang mogelijk blijven.
Met de vernieuwde woningen en met hun slaapkamer en badkamer op de begane grond, lijkt dat goed mogelijk. Het hofje aan de Liniekampen is dus klaar voor de toekomst, met bewoners die er al bijna een halve eeuw met plezier wonen.